08-12-11

Kindertijd

Soms kraakt de trap

en je herinnert je de schaduw op de deur

in het huis uit je kindertijd

hoe je hem in de gaten hield

terwijl je niet kon slapen

 

je was nog wakker

als de kamer naast je

op slot ging en met je ouders

van de aardbol verdween

dan was je alleen

 

in het grote bed

waarin je grootmoeder vergat te ademen

daar moest je vooral aan denken

en dat je de vriezeman wilde zien

als hij bloemen op je raam schilderde

 

Parelmoer

 

©

 

06:50 Gepost door Parelmoer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

het geboortehuis is bezet,
het dorp veranderd,
zelfs in mijn hoofd
ben ik een vreemdeling geworden...

dag P.

Gepost door: Uvi | 08-12-11

Reageren op dit commentaar

en de wind gierde en floot door de kieren van de ramen, heel het huis schudde bij een westerstorm... en mijn bed was weer eens nat, maar 't was niet door mij...

allemaal zo lang geleden, ik kijk niet zoveel terug, ik zou het meer moeten doen, je brengt me op gedachten met je mooie woorden.

Gepost door: manu | 09-12-11

Reageren op dit commentaar

Herinneringen aan de kindertijd ... mooi verwoord en herkenbaar.
Fijn weekend.

PS was je blogje kwijtgeraakt ... en toevallig terug hier terecht gekomen. Mvg

Gepost door: Chris | 09-12-11

Reageren op dit commentaar

Een prachtig gedicht dat alleen het kind in ons kan beleven, Parelmoer! Zo heerlijk onzeker! ;-)

Groetje

Gepost door: Willy | 11-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.