Parelmoer

Soms kraakt de trap

en je herinnert je de schaduw op de deur

in het huis uit je kindertijd

hoe je hem in de gaten hield

terwijl je niet kon slapen

je was nog wakker

als de kamer naast je

op slot ging en met je ouders

van de aardbol verdween

dan was je alleen

in het grote bed

waarin je grootmoeder vergat te ademen

daar moest je vooral aan denken

en dat je de vriezeman wilde zien

als hij bloemen op je raam schilderde

Parelmoer

©

het kan zo leeg zijn in mijn hoofd

er zijn flarden soms van zinnen

ik wil ze vangen, laat ze vrij

of ze ontsnappen mij

er is een stilstand, ik vergeet

wat ik net deed en andere dingen

ik weet niet goed of ik nog leef

mijn wereld heeft zich omgekeerd

mijn moegetergde lichaam breekt

mijn hart, het einde is nabij

het kan zo stil zijn in mijn hoofd

er zijn geen woorden meer voor mij

Parelmoer

Het is goed dat het regent

ik geef een feestje

ter ere van het groenste gras

en onthulde geheimen

het gaat er vrij rustig aan toe

de neergestreken vogels beginnen net aan de zomer,

het orkest is niet te schatten

ik dans met mijn laatste ontdekking

op levensvlak en het ziet er naar uit

dat het lang zal duren

voor de tijd een einde maakt

aan wat mij zogezegd niet raakt

Parelmoer

De koele wind van over zee herinnert mij er altijd aan

hoeveel ik van de ochtend hou en van dit woeste land

in nevel, de heuvels, rotsen en kastelen en van jou

een dikke trui volstaat hier om mensen te ontlopen,

en Arthur's seat beklim ik met gemak. En kijk,

ik zie de haven, de oude en de nieuwe stad

en al wat ik heb liefgehad, wat door de tijd is aangetast

het achtervolgt me naar het dal. Als ik dan toch

eeuwig moet leven, wil ik hier, als waterval.

Parelmoer

Iedereen had het kunnen bedenken

maar niemand deed het,

dat was jouw geluk

om zoveel vrijheid

bewaar ik de afdruk van je duim

op het glas van de kader aan de muur

misschien ben je verdwaald

volg je de weg die een vreemde je wees

en ik stel me jouw blik voor

bij een punt van herkenning

waar je niets meer aan toevoegt.

Parelmoer

Wat leuk dat je mijn naam nog weet,

de kwaliteiten die ik had

en dat wij in deze vreemde stad

weer net als vroeger

geen woorden vinden

je kunt het beste zuinig omgaan met geluk

wil ik je zeggen

je houdt het leven niet van zijn loop

voor je het weet bereik je een grens

moet je tol betalen

en is de toekomst

niet meer wat je ervan verwacht

als je op een avond in mei

met liefde schrijft dat je er bent

en ik daarom glimlach

parelmoer

Ze wijst naar de nacht en hij wordt onsterfelijk

en biedt haar onderdak. Voor één keer

staan de sterren gunstig zegt ze

en schopt haar schoenen uit

en keert haar rug naar wat

in lucht opgaat, verdampt,

vage beelden, geuren

en de wind waait

het is zinloos om te kijken

naar wat oplost

zo stond het geschreven, zo is het gegaan

en alles blijft in het midden

ze weet het zeker

ze heeft het punt bereikt .

Parelmoer